ساعت 3 بعداز ظهر تلفن زنگ زد، زن عموی گرامی، گفتن میخوان قدم روی چشمان ما بزارن، ما هم کلی تعارف که تشریف بیارین

و اما ته دلمان، وااااااااااااااااااااااااااااااای باز این اتیش پاره داره میاد

دخترعموی عزیز را عرض میکنم، 5 سال داره ، ظاهری بسیار شیرین و اما هیولایی دارد در درون

وقتی میاد اول اروم میشینه ، نقشه میریزه، تا چطور خونه رو به ویرانه تبدیل کنه

وقتی میره خونه تبدیل به ویرانه میشه

و اما کاش میشد اینجوریش کرد    

خلاصه هربار که این بره خونه ما جز آثار باقی مانده از جنگ جهانی دوم میشه

همین که رسید طبق معمول ، مامان میخوام کارتون بیبنم ، به دختر عمو بگو برام کارتون بزاره و من اینجوری نگاهش میکردم

چاره ای نبود، براش گذاشتم، و با همه نظم خونه خداحافظی کردم و راهی محل کارم شدم، خدا به مامان جان رحم کنه، همیشه که من خونه باشم، فقط دنبال این هیولا راه میفتم و مبادا ویران کنه جایی رو، یا به اتیش بکشه

اخه یکی نیست بگه عزیز من شما که نمیتونی بچه تربیت کنی، یا دنیا نیار یا خونه ما نیار 

اما تو راه حسابی سر ذوق اومدم، وووووووووووووووووووووووووووووی

بـــــــــــــــــــــــــارون، اونم تو این هوا

وای که چه حالی داد ، کاش بازم بارون بباره

و اما بعد ...