دوستان عزیزم، واقعا نمیدونم به چه زبونی ازتون تشکر کنم 

وقتی این همه کامنت، که میدونم همش با محبت خالصانه نوشته شده، رو دیدم خیلی خیلی خیلی خوشحال شدم، ممنون که همیشه در کنارم هستید ،ممنون که همیشه با حرفاتون بهم امید و دلگرمی میدین، ممنون

و اما حال من

دیروز روز تعطیل من بود و تو خونه بیکار بودم، یعنی بیشتر خودم سعی میکردم کار خاصی نکنم تا ذهنم درگیر کارهای دیگه نشه

سعی کردم افکارمو منظم کنم و کمی دقیق تر بهشون نگاه کنم

ببینم کی هستم!

کجای کارم!

به کجا دارم میرم!

بقول راشین عزیزم منی که اول سال رو با این جمله شروع کردم "خدایا سال نو را با بندگی تو آغاز میکنم، یاریم کن" حالا چی شده که از خدای خودم انقدر دور شدم که دارم سالمو (سال که نه، همه زندگیمو) با این شدت ویران میکنم؟!

چرا انقدر از خودم و کرده هام ناراضی هستم؟

با فرار از خودم میخوام به کجا برسم؟!

چرا با اینکه شرایط زندگیم تغییری نکرده اما حال من خوب نیست؟

چرا دارم سعی میکنم به اهداف و آرمان هام فکر نکنم و دائما ازشون فرار میکنم؟

چرا انقدر غافل شدم از اصل زندگی؟

چرا دارم با سرعت هر چه تمام تر به درّه غفلت سقوط میکنم؟

چرا هر روز و هر لحظه برام عذاب مضاعف شده؟

چرا انقدر از خدایی که عاشقانه دوسش دارم غافل شدم؟

چرا به جایی رسیدم که دیگه روم نمیشه بشینم تو درگاهش و درددل کنم و اشک بریزم؟

چرا این همه لطف و نعمت هایی که خدا داده رو ناشکری میکنم؟

چرا با افکار بیهوده و پوچ باعث شدم چیزهای در درونم فرو بریزه و بشکنه که دیگه هیچوقت درست نشه و من برای همه عمر شرمنده درگاه معبودم بشم؟

چرا دارم با زندگیم، با روزهای خوش جوونیم، با لحظاتی که دیگه تکرار نخواهد شد اینجوری بازی میکنم؟

چرا انقدر از خودم، از خدای خودم فاصله گرفتم؟

چرا؟

چرا؟

چرا؟

انقدر سر خودم داد زدم تا جواب سوالهای خودم رو بدم

تا اعتراف کنم که غافل شدم از اصل زندگیم

تا اعتراف کنم غافل شدم از خدایی که عاشقانه دوسش دارم

تا اعتراف کنم دور شدم از اهدافی که عاشقانه براشون تلاش میکردم

تا اعتراف کنم بخاطر چیزی که خودمم نمیدونم چیه دارم روزها و لحظه هامو خراب میکنم

تا اعتراف کنم این منی که تو این روزها داره ویرانگری میکنه من نیستم

تا اعتراف کنم پشیمونم از روزهایی که گذشت

تا اعتراف کنم اشتباه کردم

تا اعتراف کنم به بیراهه رفتم

تا اعتراف کنم پیِ سرابی بودم که حتی دلخواه خودم هم نبود

تا اعتراف کنم خدا رو انقدر دور دیدم که ...

تا اعتراف کنم "من" نمیخوام این "من" باشم که داره عذابم میده، من "منِ خودم" رو میخوام، دلم برای "منِ خودم" تنگ شده

منی که همه وجودش عشق بود و شادی

منی که با شروع هر صبح حسِ پرواز داشت

منی که با نگاه به آسمون روحش به آسمون ها پرواز میکرد

منی که با نگاه به یه گلبرگ کوچیک روحش تازه میشد

منی که هر صبح رو با یه بسم الله ... و یه دل پر امید و با توکل شروع میکرد

منی که هر صبح رو یه معجزه میدونست و خوشحال میشد که خدا یه فرصت دیگه بهش داده برای بندگی، برای شادی، برای بودن در کنار عزیزانش، برای ...

منی که خداشو هر روز لمس میکرد

منی که همه دلخوشیش به خدایی بود که اگه تو این سالها خیلی چیزها ازش گرفت اما یه دل عاشق بهش داد، دلی که فقط و فقط امیدش به معبودشه

آره، من دلم برای این من تنگ شده

 

و حال با تمام وجود باز هم این من را یافته ام اما این بار تقدیمش میکنم به خدا

و حال ای نازنین پروردگارم میخواهم این"من" را بشکنم تا همه "تو" شوم

زیرا امید ندارم به منیت خود که باز هم من این روزها نشود

امیدم همه توست

بازهم هراس ندارم که آنچه خود داده ای پس بگیری چون دل عاشق مرا بس است

بازهم عشقانه صدایت خواهم کرد

بازهم آرامش را با حضور تو لمس خواهم کرد

با تمام وجود لمس کردم که بی تو هیچم و بی تو در بیراهه ها گم خواهم شد

پس لحظه ای رهایم مکن

یاریم کن تا یادت لحظه ای از یادم نرود

 

++++++++++++ وصله پینه : نشانه +++++++++++++++

امروز صبح تو یه سایت خیلی تصادفی چشمم خورد به این شعر که نمیدونم کامل هست یا نه و نمیدونم از کی هست اما حس کردم یه نشانه است برای اینکه یادم بیوفته خدایی دارم که همه زیبایی است و همه لطف و ما هرقدر هم که به بیراهه رفته باشیم بازهم منتظر برگشت ماست

 

منـم زیبــا که زیبا بنده ام را دوست میدارم

تو بگشا گوش دل پروردگارت با تو میگوید

ترا در بیکران دنیای تنهایان رهایت من نخواهم کرد

رها کن غیر من را آشتی کن با خدای خود

تو غیر از من چه میجویی؟

تو با هر کس به غیر از من چه میگویی؟

تو راه بندگی طی کن عزیز من، خدایی خو...

و اما زندگی ...

نوشته شده در ۱۳٩۱/۱/٢٦ساعت ٩:٥٤ ‎ق.ظ توسط مهندس بیسکویت خور نظرات بیسکوئیتی ()