میخواستم یه نظرسنجی بزارم و بگم حالا اگه بخوام با یه نفر  که 15 سال کوچیکتر از خودم ازدواج کنم نظرتون چیه؟ اما حساب کردم دیدم میشه 10 ساله!!! و اصلا مورد خوبی برای ازدواج نیست، بعدشم ترسیدم که باز بگین سرکارتون گذاشتم و کتک بخورم این بار

در مورد اون نظر سنجی، باور بفرمایید اصلا قضیه سرکار گذاشتن کسی نبود و بنده فقط میخواستم بدونم تو چنین موقعیتی چه میشه کرد، شاید کسی ازش استفاده کرد

خلاصه اگه کسی هنوز فکر میکنه سرکار بوده، من عذر میخوام

یه مدته فکرم درگیره این روزها و شب های تکراریمه، من از تکرار بیزارم

من برای تکرار ساخت نشدم

من برای تنبلی و بی ارادگی بدنیا نیومدم

تا همین چند سال پیش همه به پشتکارم حسودی میکردن

من این نبودم، یه موجود تنبل که برای هر کاری هزار بار باید به خودش هشدار بده، اُلتیماتم بده، سر خودش داد بزنه، هی به خودش بگه تو این نیستی

تو نباید این باشی

چرا من این شدم؟!

چرا من به اینجا رسیدم؟!

چرا تمام برنامه ریزی هام نهایتا محکوم به شکست شدن؟!

همه میگن نه، تو تنبل نیستی، از صبح تا شب کار میکنی، دیگه قراره چه کاری انجام بدی که نمیدی؟!

اما منظور من اینها نیست

اگه چند سال پیش بود و با همون روند پیش میرفتم الان این من نبودم

چرا بعضی اتفاق ها باعث میشن یهو همه چیز تغییر کنه؟

چرا یهو انقدر به هم میریزنت که فکر میکنی همه چی تموم شده و حالا باید از همه خواسته ها و اهدافت دست بکشی؟ حالا باید یه کسی دیگه بشی، کسی که حتی برای خودت غریبه است، بشی این منی که از خودت بیزاری.

چرا گاهی ما ترجیح میدیم بجای کار کردن، فقط بهش فکر کنیم و خودمونو خسته کنیم؟

انجام هیچ کاری به شرط اینکه در حیطه توانایی هامون باشه کُشنده نیست

اما فکر انجام اون کار میتونه آدم رو بُکشه

چون هر کاری بالاخره روزی تمام میشه و فرآیند ِ پایان ناپذیر نیست

اما فکر انجام اون کار فرآیندی است تا بینهایت که بشرط انجام خاتمه خواهد یافت

و من چندین فرآیند بینهایت در ذهنم دارم

اما من آدمی نیستم که بتونم فرآیندهای بینهایت رو در ذهنم نگه دارم، چون هر روز چندین فرآیند در ذهنم شروع میشه و به قبلی ها اضافه میشه

و منی که درس سیتم عامل رو گذروندم میدونم که:

در نهایت اگه منابع لازم برای خاتمه فرآیندها رو بهشون ندم، همگی در یک بن بست گیر میفتن و این یعنی قحطی زدگی فرآیندها و بعد از مدتی ...

آره بعد از یه مدتی مرگ سرانجامم خواهد بود

البته منظورم مرگ فیزیکی نیست، چون حدود 99% انسان ها در این قحطی زدگی و شاید در مرگ بسر می برند و حتی خودشون هم نمی دونند و معمولا بسادگی از کنارش میگذرند

اما من نمیتونم

چون زمان داره با شتاب پیش میره، اگه من باهاش پیش نرم، ازش عقب می مونم.

تنها راه این قضیه حرکت رو به جلوست، چیزی که همیشه برای من اصل ثابت زندگی بوده و مدتیه که ازش تخطی میکنم.

من برای زندگی تکراری، برای زندگی بی روح و بدون پیشرفت ساخته نشدم.

من برای قدم های بلند و استوار به این دنیا قدم گذاشتم

برای به پیش رفتن، برای حرکت، برای تلاش، برای تحقق اهدافم، برای تمام آرمان هایی که سالها براشون زحمت کشیدم.

من برای ساختن، قدم به قدم پیش رفتن، برای تمام آنچه که باید باشم، برای آنچه که روزی با تمام قوا تلاش می کردم قدم به این دنیا گذاشتم.

من از اینی که هستم راضی نیستم، چون این من نیستم، من ِ واقعی ِ من، این من نیست.

من ِ واقعی ِ من جایی در گذشته جا مونده، باید برگردم و دست من ِ واقعیم رو بگیرم و به حال بیارمش.

و من می دونم که می تونم، چون یه روزی اون من بودم

و اما ...